SEN II

Chłodna, wilgotnie gęsta atmosfera wypełzała z wnętrza przymrożonej gleby. Trudno było po niej stąpać, nawet najsprytniejszymi myślami. Być może wtedy oszalałe wróble powpadały, jak w przepaść, w najczarniejsze od sadzy kominy. Tej nocy, podobnie jak poprzedniej majestatyczna aura otaczała zaniedbaną fasadę, sprytnie przedzierając się przez wywietrzałe szczeliny. Docierała pod napuchnięte sosnowe deski. Docierała nieszybko, nieuczciwie. Pedantycznie zapełniając każdą napotkaną pustkę. Natrafiając w końcu na głęboką serca dolinę. W sterylnie białym lecz nieprzyjemnym pokoju, tam odbyła się ta ceremonia. Nieoczywista dla ich dwojga sytuacja, gdy przesiąknięta goryczą jak pasożytniczy grzyb mgła, wykarmia opustoszałe serce do cna.

W tym pokoju, tuż przy łóżku, choć po przeciwnej stronie muru, drewniane okno. Nędznie skrzypiało w takt, tak przewidującego już wiatru. Spadało wszystko. Niemrawe liście pobliskiej brzozy, zarażone choróbskiem kasztany. Spadało również wyrośnięte ciśnienie i poczucie, własnej wartości. Przetrawione długoletnią korozją okiennice, wplątały się w obeschły już dziki bluszcz. Próbował on swoich sił po drugiej stronie czerwonego muru, lecz niemiłość i wilgoć go zdławiły. Skromnie niepewne, krople spadały tłocząc kolejną dziurę w parapecie. Miedziane rynny poddały się już jakiś czas temu. Przelewały się kałuże, przelewała się domowa rozpacz. Dudniły krople, dudniły ciche łzy. Ptaki w ciemności z głodu ginęły. Deski pęczniały, chłód rozdzierał przestarzałe firany.

Tej właśnie nocy, gdy pierwszy ptak mógł bezpowrotnie wpaść. W tej właśnie chwili, gdy niewinna kropla, rozprysła się na drewnianym słoju. W białym, jak pierwszy śnieg, pokoju spało ciało. Wymęczone, przeziębione. Może to nawet jego serce, grzybem i pleśnią od dawna było już przepełnione. Tej nocy zasypiało ono jak zawsze, na wznak ułożone. Prosto, schematycznie, bezpretensjonalnie. Było jedynym tak nierealnym, idealnym wręcz elementem w tej całej niejasnej układance. Nieruchome, wyziębione, okryte warstwa po warstwie białymi szmatami. Niepachnącymi zanadto,  z wieloma niestarannymi wygnieceniami. Unosiły się szmaty, delikatnie, bezszelestnie w rytm wydychania, w rytm powolnego, głębokiego wdychania.

Przestarzałe deski zaskrzypiały. Nie spowodowały nagłego przebudzenia. Niczego nie wniosły, niczego nie zmieniły. Choć z całą swoją starannością, próbowały. Może ostrzec, może zapobiec.

Gdy kolejny durny ptak, kręcił się przy kominie. Może naiwnie wierząc, że może zdoła uratować, coś wskórać, że może on nie zginie. Wtem wiatr, mój osobisty największy nieprzyjaciel, z najszczerszą premedytacją wcisnął go w dół, jak ja wciskam pety w glebę. Zapewne zginął. Jeśli nie, jutro już zginie.

Deski ponownie próbowały. Okna kołatały. Deszcz szeleścił, wiatr wyrywał, hulał tańczył, podrygiwał. Bluszcz zrywał się i padał do stóp ziemi. Jednym słowem świat wariował. Tylko one, nieznośne białe szmaty, zakrywając ciało, unosiły się nieugięte w rytm serca jak diabelsko zaklęte.

Może owe ciało śniło. Może przemęczone i chore wraz z sercem gniło. Nie chciało precedensów, wymyślnych spekulacji. Umierało samo.

Aż po chwili, gdy wiadomo dwa wróble przepadły. Deszcz kończył swój spektakl, wiatr znudzony odleciał porywając jakieś korzenie, liście, bibeloty. Wszystko ucichło… Pozostała ciemnia z siarczystym zimnem, wygiętą podłogą i ciało nadal spowite w białe szmaty.

Lecz coś się jednak wydarzyło. Może to przeoczyłem. Może to te podłe wróble, może niewinny bluszcz, albo lęk przed wiatrem i nienawiść do bieli.

Ciało nie było już idealnie ułożone. Zaczęło pasować do otoczenia. Przestawione, wygięte, źle poskładane. Dopasowane do poszarpanego, przelanego potem łóżka. Ciało tego ranka, długo budziło się do życia. Kręciło się desperacko, dusząc się w warstwach kolejnych tkanin. Nieprzyjemnie, nieświeże. Zapuszczone jak dom, nabrzmiałe jak deski, osamotnione jak wróble, mokre jak drewniany parapet, drewnianego okna przy czerwonym murze. Obudziło się nieswoje. Noc pełna tortur choć niewidocznych, wyczuwalnych. Ciało stało się zimne, przelane milionami kroplami, jak rosa potu. Obudziło się jak po niechlujnie dokonanej egzekucji. Może to jakiś silny czar próbował dokonać egzorcyzmu. Zdewastowane łóżko, obolałe ciało, dowody były. Świadkowie jednak poznikali. Cóż zdarzyło się tej nocy w głowie. Kto mógłby wiedzieć, jeśli nie ciało, jeśli nie poranna łza i rozszalałe serce. One wiedzą i mówią o tym głośno. Kto słucha nocą tych mitycznych historii, że nawet w spokoju pośród białej kołdry, przeciętne, dobrze ułożone ciało, może zwariować. Poddać się temu wszystkiemu, tym aurom, czarą, rutynie, chwili, godzinie …

Sen

Spowite w snach nieprzejrzyste już ciało. Dusi się znów w źle przybranej pozie. Męczący sen pełen niejasności. Zdrętwiałe palce ściskają wymięte prześcieradło. Pewien ciężar w okolicy klatki piersiowej. I wciąż ten sen. Kolejny raz pojawia się, jak za mgłą.

Gdy ciało to biegnie, nieustannie w pogoni za zrozumieniem. Spogląda wciąż za siebie. Potyka się i rozdziera naskórek. Rujnuje się, próbując dogonić swoją oderwaną część. Wciąż szuka w zakamarkach ulic swojego życia. Gdzie jest sens, który gdzieś się stracił.

Ciało w gonitwie za duszą. Zaprzedaną, chaotycznie zdemolowaną. Czuć przez sen zadyszkę, skurczę łapią za nabrzmiałą łydkę. Ciało choć teraz nieżywe, gniecie się, ściska i demoluje nocny porządek. Zamknięte oczy , błądząc pod powiekami, chcą móc ukradkiem spoglądać. W śnie szukają wiatru, który może przywiałby odrobinę rozsądku.

Tak owe ciało zaklęte w śnie, nagle a właściwie ponownie trafia do samochodu. Próbuje ruszyć, znaleźć swoją drogę. Idiotycznie i niewytłumaczalnie gubi się na dziecinnej trasie. Przenosząc się do dzieciństwa, nie odnajduje młodzieńczego spokoju. Dusi się i krztusi, bez opamiętania łapiąc toksyczne spaliny. Przegląda stare alejki, wypatruje znajomych twarzy. Próżno szukać, próżno jest mu dziś marzyć.

Nie ruszy, nie trafi i być może nigdy stąd nie odjedzie. Zawsze gdy zwątpi trafi ponownie, pod ten sam adres. Do miejsca w, którym nie poznał siebie. Do miejsca w, którym nie potrafił sam z sobą żyć. Gdy sen ciało zmorzy, gdy ciało będzie mentalnie umierało, nie trafi mu się jasna podpowiedź. Los kpi, los przyjaźni się z przeszłością, pije z nim wódkę i ironicznie się śmieje. Dziś tylko przyszłość w kącie siedzi. Szalona wciąż nieokiełznana, niejasna. Infantylne przysposobienie i ciągła zabawa w chowanego. Taka ponoć jest ona.

Jeśli ciało tej nocy nie odjedzie, być może nigdy już nie trafi na spotkanie z wybujałą przyszłością. Co jeśli ona jednak nie istnieje?

Może to wszystko to pijacki majaczenie losu z przeszłością. Przeszłości wraz z losem.

Samochód ruszył, ciało aż drgnęło. Wyprostowały się ręce. Twarz przybrała już kształt poduszki. Dziwnie dziś krąży wokół własnej osi, choć …  przestaje już szukać.

Pośpiesznie wraz z kropelkami potu przedziera się przez mgły. Nieznane dotąd drogi. Pełno tu niejasności, pełen brak swobody.

Sen błądzi wraz z ciałem. Posłusznie dobrani choć skrajnie niedopasowani. Czas się kurczy, zostały dwie godziny. Metalowy ptak, planowy odlot, start w strugach deszczu. Znowu ta biała jak mleko mgła. Coś prowadzi pojazd, coś prowadzi przeźroczyste ciało. Ktoś mówi, ktoś spogląda, mija, przedłuża, denerwująco przeciąga. Czas leci nieubłagalnie. Nie zdąży ciało na podróż. Nim wzleci już spanie.

I znów trafia do miejsca znanego. Dziewiczo białego, przestronnego i opuszczonego. Ostatni przystanek, w którym mogłoby przemyśleć już wszystko. Los się upił a przeszłość zasnęła. Bez wsparcia, bez problemów. Im mniej ich, tym więcej pozostaje w cieniu. Zawieruszyły się gdzieś deklamowane idee. Bezdech i bolące zwątpienie. Gęste krople deszczu lub ciała potu. Oczywiście wiadomo, nic dziś nie jest oczywiste. Szarpanina i bijatyka. Skąd pewność czy ciało powinno przystąpić do dzisiejszego lotu?

Zwątpiło? Zawahało się? Może samo znów nie wie czego chce. Jeśli przyszłość nie istnieje, nie ujrzy jej tej nocy, podczas inauguracyjnego lotu.

Cisza. Nieprzyjemna głośna cisza. Zdemolowane łóżko, zdemolowana głowa. Przerwana muzyka i deszczowa, jesienna pogoda. Noc się kończy, sen kruszeje.

Ciało zostało. Ciało dziś nie odleciało. Nie zwątpiło ( a może? ). Nie oszalało (a może?).  

Obudziło się wygięte, w pół złamane. Oczy rankiem były zapłakane. Ciężar z mostka nie zszedł o świcie a tętent kroków głucho dudnił po białym suficie.